شیدایی که بی تو ماند

yoursheyda — Sat, 28 Jun 2008 10:25:56 GMT

پروژه درس زبان تخصصی

موضوع:هک و هکرها

وصیت...

yoursheyda — Tue, 06 May 2008 07:32:18 GMT

وصیت

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

من می شناختم او را

نام تو راهمیشه به لب داشت

حتی

در حال احتضار

آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان

آن مرد بی قرار

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود

وگفتگو نمی کرد

جز با درخت سرو

در باغ کوچک همسایه

شبها به کارگاه خیال خویش

تصویری از بلندی اندام می کشید

و در تصورش

تصویر تو بلندترین سرو باغ را

تحقیر کرده بود

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

او پاک زیست

پاکتر از چشمه ای نور

همچون زلال اشک

یا چو زلال قطره باران به نوبهار

آن کوه استقامت

آن کوه استوار

وقتی به یاد روی تو می بود

می گریست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

او آرزوی دیدن رویت را

حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت

اما برای دیدن توچشم خویش را

آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پاک را

پنداشت

آلوده است و لایق دیدار یارنیست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

آن لحظه ای که دیده برای همیشه بست

آن نام خوب بر لب لرزان او نشست

شاید روزی اگر

چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی اید

حمید مصدق

تمنا...

yoursheyda — Sun, 29 Oct 2006 05:37:18 GMT

من تمنا کردم که تو با من باشی

تو به من گفتی:

هرگز هرگز.

پاسخی سرد و درشت

و مرا غصه این هرگز کشت

آرام تر از خواب درختان

از میان خطوط کج و معوج و از انبوه کلمات درهم و شکسته

می توانی موج نفس هایم را ببینی که آرام آرام به سوی تو می آید

می توانی گرمای دست هایم را که پر از ترانه و بی کرانگی است

حس کنی.

در لابلای نقاشی های معصوم کودکی ام و در حاشیه رنگ های

تند و زننده آن می توانی شکفتن آرزوهایم را ببینی و درختانی

که ریشه در آفتاب داشتند

من و تو گمان می کردیم تا همیشه زلال باقی خواهیم ماند

دست و رویمان سیاه نخواهد شد

دگمه های پیراهنمان نخواهد افتاد

هیچ گاه گل سرخی را نخواهیم چید و به طرف گنجشک ها

سنگ پرتاب نخواهیم کرد.

من و تو خیال می کردیم این جاده پر از سنگریزه

همین طور مستقیم و بی توقف ادامه خواهد داشت

سیلاب ها راه را بر ما نخواهند بست

وباد ها شیشه های پنجره مان را نخواهند شکست.

من و تو فکر می کردیم آینه هامان تا ابد روی طاقچه بی غبار خواهند ماند

هزار بار بهار را با هم خواهیم دید

و به روی درختان ستبر یادگاری خواهیم نوشت.

ما نمی دانستیم که چه زود دیر خواهد شد...

ما نمی دانستیم کوچه ها و خانه ها در روز های دور پس از ما

زندگی خواهند کرد

و نفس های ما را به باد خواهند سپرد تا از یاد برویم...

ما نمی دانستیم شاید کسی نام ما را در دفترچه اش ننویسد.

شاید کسی حتی سالی یک بار احوال ما را

از علف های هرز مزارمان نپرسد.

شاید...ما نمی دانستیم.

I Miss You

yoursheyda — Sat, 05 Aug 2006 06:58:18 GMT

I Miss You...

To see you when I wake up,

is a gift I didn't think could be real

To know that you feel the same,

as I do, is a Three-fold utopian dream

You do something to me

That I can't explain

So would I be out of line, If I said

I miss you.

I see your picture,

I smell your skin on,

the empty pillow next to mine

You have only been gone ten days,

but already I am wasting away

I know I'll see you again

Whether far or soon

But I need you to know,

that I care

And I miss you

...

انگار

همین دیروز بود

که نشسته بودم روی پله حیرت

و نگاه می کردم به غروب

که گسترده می شد

روی سنگ فرش حیاط

و من دلم گرفته بود

مثل امروز

که نشسته ام روی آخرین پله

و منتظر.

بازهم

این چهار دیواری

و این بهت خالی

و این پنجره

و حیرت رها شده

روی درخت ها

روی بام ها

و عابری که از گذرگاه هیچ می گذرد

بی سلامی

بی لبخندی

بی حتی نگاهی.

...

یک بهت

برمی گردم

و نگاه می کنم

به پشت سر

هرچه هست

خالی است

و یک بهت

که از خم کوچه فرا می رسد

و می رسد به من

مثل سایه.

****

همیشه همین است

همیشه همین است

همین لحظه

که خیال می کنی

ایستاست

اما می رود

و تو می مانی

تنها

در آستانه.

پرنده تو

yoursheyda — Wed, 26 Jul 2006 08:26:18 GMT

Fear

I fear the paste

rising up

I fear flight

of present taking

I fear from amnesia

Fear of waking

to find you gone

...

پرنده ای در د وزخ

نگفتندش: چو بيرون می كشا ند از زاد گاهش سر

كه آنجا آتش و دود است

نگفتندش : زبان شعله می ليسد پر پاك جوانت را

همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است

نگفتندش : نوازش نيست ، صحرا نيست ، دريا نيست

همه رنج است و رنجي غربت آلود است

پريد از جان پناهش مرغك معصوم

درين مسموم شهر شوم

پريد ، اما كجا بايد فرود آيد ؟

نشست آنجا كه برجی بود خورده با آسمان پيو ند

در آن مردی ، دو چشمش چون دو كاسه زهر

به دست اندرش رودی بود ، و با رودش سرودی چند

خوش آمد گفت درد آ لود و با گرمی

به چشمش قطره های اشك نيز از درد مي گفتند

ولي زود از لبش جوشيد با لبخندها ، تزو ير

تفو بر آن لب و لبخند

پريد ، اما دگر آيا كجا بايد فرود آيد ؟

نشست آنجا كه مرغی بود غمگين بر درختی لخت

سری در زير بال و جلوه ای شوريده رنگ ، اما

چه داند تنگد ل مرغك ؟

عقابی پير شايد بود و در خاطر خيال ديگری مي پخت

پريد آنجا ، نشست اينجا ، ولي هر جا كه می گردد

غبار و آتش و دود است

نگفتندش كجا بايد فرود آيد

همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است

دلش می تركد از شكوای آن گوهر كه دارد چون

صدف با خويش

دلش می تركد از اين تنگنای شوم پر تشو يش

چه گو يد با كه گو يد ، آه

كز آن پرواز بی حاصل درين و يرانه ی مسموم

چو دوزخ شش جهت را چار عنصر آتش و آتش

همه پرها ی پاكش سوخت

كجا بايد فرود آيد ، پريشان مرغك معصوم ؟

پرنده تو ...

زهراب

yoursheyda — Tue, 18 Jul 2006 13:38:18 GMT

ما چون دو دریچه روبروی هم

آگاه ز هر بگو مگوی هم

هر روز سلام و پرسش و خنده

هر روز قرار روز آینده

اکنون دل من فسرده و خسته ست

زیرا یکی از دریچه ها بسته ست

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد....

63 چهارشنبه گذشت...

yoursheyda — Wed, 12 Jul 2006 00:58:18 GMT

۶۳ چهارشنبه گذشت از آن روز نحس … ۶۲ هفته بی تو

و حالا این چهارشنبه می شود.... آغازهفته شصت و سوم

و من...امروز را هم به سوگ نشسته ام

مانند ۶۲ دفعه پیش...

وچه تنها ماندم کنج پستوی زمستانی سرد

به شبی سرد و خموش , همدم ام بار سفر بسته و رفت وچه تنهاماندم...

وچه باقی ماند از عشق, گردبادی برسید و همه را از جا کند...

و چه فرقی می کرد؟که بدانم که چرا...

تو می دانی...

تو می دانی که شب ها و روز های من چه سرد و سنگین می گذرد

تو می دانی چطور با یاد آن روز ها لرزش و سردی مرگ بر وجودم می نشیند

تو می بینی که همه جا هیچ نیست جز سیاهی

تو می بینی این سیاهی سهمگین را که تنها پناه من طوفان زده است

تو دیدی آن چه در این چهارشنبه ها بر من گذشته

تو شنیدی صدای شکستن و خرد شدن همه وجودم را

تو به نظاره نشستی خمیدن قامت راستم را

تو می دانی چه بر سر خود آوردم

می دانی چگونه با دست های خود همه کاخ ها را ویرانه کردم

و حالا بر سوخته های یک عشق گمشده می گریم

تنها تو دیدی آن چهارشنبه شوم را...

و حالا هم ...

تنها تو آرام وصبور می شنوی تک تک درد ها و شکوه های مرا

ودم بر نمی آوری

تو خوب می دانستی مرا تاب و توان به دوش کشیدن بار این همه هجران و تنهایی نبود

و تو خوب می توانی...

پایان این روز های سرد و خاکستری را رقم بزنی

هر چند می دانم . فردایی هم سهم من نیست...

نمی دانم چرا رفتی؟

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

ترا با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

ترا از بین گل هایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی

ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا شاید خطا کردم...

وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم...برای چه چرا رفتی...

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید...

و بعد از رفتنت یک قلب رویایی ترک بر داشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بال هایش غرق در اندوه و غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران شد

وبعد از رفتنت کسی انگار حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی انگار فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته چشمان زیبای تو ام

برگرد...و ببین که سر نوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این توفان وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت پنجره آرام و زیبا گفت:

تو هم در پاسخ این بی و فایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

ومن در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا

شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

مسافری که رفت...

yoursheyda — Sun, 09 Jul 2006 05:02:18 GMT

گفتا که چرا خاطر تو زاروحزین است

گفتم که مگر سهم من از عشق

جز این است؟؟؟

مسافری که رفت...

ای مسافر.ای جدا نشدنی گامت را آرامتر بردار

از برایم آرامتر بگذر تا به کام دل ببینمت

بگذار از اشک گذرگاهت را چراغان کنم

آه که نمی دانی

سفرت روح مرا به دو نیم می کند

و شکفتن و زیستن با نیمی از روح تن را می فرساید

وجان را می کاهد.

بگذار بدرقه کنم واپسین لبخندت را در آخرین نگاهت

مسافر من

آنگاه که می روی کمی واپسنگر باش,

با من سخن بگو

مگذار یکباره از پا در افتم...

جدایی را لحظه به لحظه به من بیاموز

آرام

آرامتر بگذر

هیچ وقت برای شکستن و خراب کردن دیر نیست

آه که شاید هرگز دوباره

فرصت از نو ساختن نباشد...

قدری آرامتر بگذر

آرام

این همه شتاب از برای چه بود؟؟؟

می دانی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

به یاد رفتنت چقدر اشک ریختم. به یاد آن همه خاطره قبل از این سکوت سرد

آی نا مهربان!...

کاش شبی به کلبه دلتنگی هایم سری می زدی

کاش چنین سنگ و سخت از خاطرم نمی بردی...ببین من هنوز هستم

هنوز مانده ام و دل به آن لحظه ای بسته ام که می دانم هرگز...

نخواهد آمد...

بالاخره بعد از یک سال به خودم جرات دادم این آهنگ و دوباره گوش کنم...

یادته همیشه برام می خوندی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

لعنت به همه خاطره ها...

مثل یک رویای خوش پا گرفتی تو شبام

از یه دنیای دیگه قصه ها گفتی برام

هنوز از حرم تنت داره می سوزه تنم

از تو سبزه زار شده خاک خشک بدنم

دستای عاشق تو منو از نو تازه ساخت

دل ناباور من جز تو عشقی نشناخت...

اولین زمزمه دلتنگی

yoursheyda — Sat, 08 Jul 2006 12:02:18 GMT

مجال من همین باشد که پنهان مهر او ورزم

کناروبوس و آغوشش

چه گویم...

چون

نخواهد شد...

برای خداحافظی سکوت و لبخند را دوست دارم

پایان خوش ماجرا,نه به بوسه... نه به اشک...

ناگفته های این علاقه زبان غزلم را بند می آورد.عطر تو در تمام تنم پیچیده

اما قول که نگذارم خاک نم زده بوی آشنایی را زنده کند!

کاش این بار پاییز بی صدا بیاید و برود,عاشق نشوم!

صدایم بغض دارد و نگاهم غرور.اما مرد شکستن اگر بودم, می پرسیدم:

چرا گاه دلتنگی به سراغش نمی روی؟چه نشسته ای...و چشم به سمت دیگری داری

که هر چه هست, چشمه نیست .

رود نیست... دریا نیست...

پرسش هایم از تو بماند...به من می گویند چرا هنوز مانده ای؟چرا رها نمی شوی؟

و من جواب می دهم(جواب که نه) می گویم:

نمی دانم

در آن غمگین غروب سرد تو از شهرم سفر کردی

نگاهم در افق ها ماتد

ومن...

افسوس می خوردم...

نمی دونم کجایی؟اصلا زنده ای؟ولی حالا که بعد یک سال دارم درد دل میگم

کاش لااقل بخونی...شاید بفهمی که چی به شیدات گذشت...

همون شیدایی که یه روزگاری...و امروز بیش از یک ساله که حتی یه لحظه هم

تو رو ندیده...

اما میدونم , خودت گفتی که دیگه حتی اسمی از من نمی بری... و من هنوز...

هنوزم باور نکردم...

Dear God!

When you close my weary eyelid?