63 چهارشنبه گذشت...
چهارشنبه 21 تیر1385 4:29
۶۳ چهارشنبه گذشت از آن روز نحس … ۶۲ هفته بی تو
وچه تنها ماندم کنج پستوی زمستانی سرد
به شبی سرد و خموش , همدم ام بار سفر بسته و رفت وچه تنهاماندم...
وچه باقی ماند از عشق, گردبادی برسید و همه را از جا کند...
و چه فرقی می کرد؟که بدانم که چرا...
تو می دانی...
تو می دانی که شب ها و روز های من چه سرد و سنگین می گذرد
تو می دانی چطور با یاد آن روز ها لرزش و سردی مرگ بر وجودم می نشیند
تو می بینی که همه جا هیچ نیست جز سیاهی
تو می بینی این سیاهی سهمگین را که تنها پناه من طوفان زده است
تو دیدی آن چه در این چهارشنبه ها بر من گذشته
تو شنیدی صدای شکستن و خرد شدن همه وجودم را
تو به نظاره نشستی خمیدن قامت راستم را
تو می دانی چه بر سر خود آوردم
می دانی چگونه با دست های خود همه کاخ ها را ویرانه کردم
و حالا بر سوخته های یک عشق گمشده می گریم
تنها تو دیدی آن چهارشنبه شوم را...
و حالا هم ...
تنها تو آرام وصبور می شنوی تک تک درد ها و شکوه های مرا
ودم بر نمی آوری
تو خوب می دانستی مرا تاب و توان به دوش کشیدن بار این همه هجران و تنهایی نبود
و تو خوب می توانی...
پایان این روز های سرد و خاکستری را رقم بزنی
هر چند می دانم . فردایی هم سهم من نیست...
نمی دانم چرا رفتی؟
شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی
ترا با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
ترا از بین گل هایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:
دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی
ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
نمی دانم چرا رفتی
نمی دانم چرا شاید خطا کردم...
وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم...برای چه چرا رفتی...
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید...
و بعد از رفتنت یک قلب رویایی ترک بر داشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه و غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران شد
وبعد از رفتنت کسی انگار حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
کسی انگار فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای تو ام
برگرد...و ببین که سر نوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این توفان وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت پنجره آرام و زیبا گفت:
تو هم در پاسخ این بی و فایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
ومن در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا
شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
معرفي اين پست به دوستان