زهراب
سه شنبه 27 تیر1385 17:9
ما چون دو دریچه روبروی هم
آگاه ز هر بگو مگوی هم
هر روز سلام و پرسش و خنده
هر روز قرار روز آینده
اکنون دل من فسرده و خسته ست
زیرا یکی از دریچه ها بسته ست
نه مهر فسون نه ماه جادو کرد
نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد....
معرفي اين پست به دوستان
63 چهارشنبه گذشت...
چهارشنبه 21 تیر1385 4:29
۶۳ چهارشنبه گذشت از آن روز نحس … ۶۲ هفته بی تو
وچه تنها ماندم کنج پستوی زمستانی سرد
به شبی سرد و خموش , همدم ام بار سفر بسته و رفت وچه تنهاماندم...
وچه باقی ماند از عشق, گردبادی برسید و همه را از جا کند...
و چه فرقی می کرد؟که بدانم که چرا...
تو می دانی...
تو می دانی که شب ها و روز های من چه سرد و سنگین می گذرد
تو می دانی چطور با یاد آن روز ها لرزش و سردی مرگ بر وجودم می نشیند
تو می بینی که همه جا هیچ نیست جز سیاهی
تو می بینی این سیاهی سهمگین را که تنها پناه من طوفان زده است
تو دیدی آن چه در این چهارشنبه ها بر من گذشته
تو شنیدی صدای شکستن و خرد شدن همه وجودم را
تو به نظاره نشستی خمیدن قامت راستم را
تو می دانی چه بر سر خود آوردم
می دانی چگونه با دست های خود همه کاخ ها را ویرانه کردم
و حالا بر سوخته های یک عشق گمشده می گریم
تنها تو دیدی آن چهارشنبه شوم را...
و حالا هم ...
تنها تو آرام وصبور می شنوی تک تک درد ها و شکوه های مرا
ودم بر نمی آوری
تو خوب می دانستی مرا تاب و توان به دوش کشیدن بار این همه هجران و تنهایی نبود
و تو خوب می توانی...
پایان این روز های سرد و خاکستری را رقم بزنی
هر چند می دانم . فردایی هم سهم من نیست...
نمی دانم چرا رفتی؟
شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی
ترا با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
ترا از بین گل هایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:
دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی
ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
نمی دانم چرا رفتی
نمی دانم چرا شاید خطا کردم...
وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم...برای چه چرا رفتی...
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید...
و بعد از رفتنت یک قلب رویایی ترک بر داشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه و غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران شد
وبعد از رفتنت کسی انگار حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
کسی انگار فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای تو ام
برگرد...و ببین که سر نوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این توفان وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت پنجره آرام و زیبا گفت:
تو هم در پاسخ این بی و فایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
ومن در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا
شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
معرفي اين پست به دوستان
مسافری که رفت...
یکشنبه 18 تیر1385 8:33
گفتا که چرا خاطر تو زاروحزین است
گفتم که مگر سهم من از عشق
جز این است؟؟؟
مسافری که رفت...
ای مسافر.ای جدا نشدنی گامت را آرامتر بردار
از برایم آرامتر بگذر تا به کام دل ببینمت
بگذار از اشک گذرگاهت را چراغان کنم
آه که نمی دانی
سفرت روح مرا به دو نیم می کند
و شکفتن و زیستن با نیمی از روح تن را می فرساید
وجان را می کاهد.
بگذار بدرقه کنم واپسین لبخندت را در آخرین نگاهت
مسافر من
آنگاه که می روی کمی واپسنگر باش,
با من سخن بگو
مگذار یکباره از پا در افتم...
جدایی را لحظه به لحظه به من بیاموز
آرام
آرامتر بگذر
هیچ وقت برای شکستن و خراب کردن دیر نیست
آه که شاید هرگز دوباره
فرصت از نو ساختن نباشد...
قدری آرامتر بگذر
آرام
این همه شتاب از برای چه بود؟؟؟
می دانی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
به یاد رفتنت چقدر اشک ریختم. به یاد آن همه خاطره قبل از این سکوت سرد
آی نا مهربان!...
کاش شبی به کلبه دلتنگی هایم سری می زدی
کاش چنین سنگ و سخت از خاطرم نمی بردی...ببین من هنوز هستم
هنوز مانده ام و دل به آن لحظه ای بسته ام که می دانم هرگز...
نخواهد آمد...
بالاخره بعد از یک سال به خودم جرات دادم این آهنگ و دوباره گوش کنم...
لعنت به همه خاطره ها...
مثل یک رویای خوش پا گرفتی تو شبام
از یه دنیای دیگه قصه ها گفتی برام
هنوز از حرم تنت داره می سوزه تنم
از تو سبزه زار شده خاک خشک بدنم
دستای عاشق تو منو از نو تازه ساخت
دل ناباور من جز تو عشقی نشناخت...
معرفي اين پست به دوستان
اولین زمزمه دلتنگی
شنبه 17 تیر1385 15:33
مجال من همین باشد که پنهان مهر او ورزم
کناروبوس و آغوشش
چه گویم...
چون
نخواهد شد...
برای خداحافظی سکوت و لبخند را دوست دارم
پایان خوش ماجرا,نه به بوسه... نه به اشک...
ناگفته های این علاقه زبان غزلم را بند می آورد.عطر تو در تمام تنم پیچیده
اما قول که نگذارم خاک نم زده بوی آشنایی را زنده کند!
کاش این بار پاییز بی صدا بیاید و برود,عاشق نشوم!
صدایم بغض دارد و نگاهم غرور.اما مرد شکستن اگر بودم, می پرسیدم:
چرا گاه دلتنگی به سراغش نمی روی؟چه نشسته ای...و چشم به سمت دیگری داری
که هر چه هست, چشمه نیست .
رود نیست... دریا نیست...
پرسش هایم از تو بماند...به من می گویند چرا هنوز مانده ای؟چرا رها نمی شوی؟
و من جواب می دهم(جواب که نه) می گویم:
نمی دانم
در آن غمگین غروب سرد تو از شهرم سفر کردی
نگاهم در افق ها ماتد
ومن...
افسوس می خوردم...
نمی دونم کجایی؟اصلا زنده ای؟ولی حالا که بعد یک سال دارم درد دل میگم
کاش لااقل بخونی...شاید بفهمی که چی به شیدات گذشت...
همون شیدایی که یه روزگاری...و امروز بیش از یک ساله که حتی یه لحظه هم
تو رو ندیده...
اما میدونم , خودت گفتی که دیگه حتی اسمی از من نمی بری... و من هنوز...
هنوزم باور نکردم...
Dear God!
When you close my weary eyelid?
معرفي اين پست به دوستان